Hayat Teselli Bulmaktır

Doğmak bir örselenmeye uğramaktır. Ana rahmine gömülmüş,
emniyet içindeki varlık birdenbire
hayatla karşılaşır. Doğum bu yüzden, o huzur ve emniyetten kopuşu
simgeler.

Hayat Teselli Bulmaktır

 Büyüdükçe yalnızlaşırız. Büyümek, kişinin kendi ayakları üzerinde durması demektir; kendisine güvenmek, ayrılığa ve bir başınalığa katlanmak demektir. Büyüdükçe, insanlar arasındaki sınırları
ayrımsamaya başlarız: Ben nerede bitiyorum, o nerede başlıyor? malesuada.

 Çocuk büyüdükçe yalnızlığının farkına varır, anne babasının bir uzantısı değil de onlardan apayrı bir varlık olduğunu acıyla fark eder. Bireysel eylemin imkân ve sorumluluklarıyla yüzleşmek, korkuyla yüzleşmek demektir.
Dünya karşısında çaresiz ve güçsüz kalma ihtimali her zaman mevcuttur. Bir sabah, dilini anlamadığınız ve simgelerini çözemediğiniz insanların yaşadığı bir şehirde uyanmak gibidir bu. Başınız sıkıştığında, bir

“Yüzünü ışığa dönmüyorsan a canım, çiçekler sana kokmaz. “

Kemal Sayar

Hayat Teselli Bulmaktır

belaya uğradığınızda kimden ve nasıl yardım isteyeceksiniz? İşte, evde olmak o yüzden çok güzeldir. Eve aşinasınız, orada sizi şaşırtan, kaygılandıran bir şey yok. İnsan büyüdükçe
yalnızlaşır. Diğer insanlarla olan münasebetlerimiz, birleşme ve ayrılma tahterevallisinde bir denge, bir kıvam bulmak zorundadır.

1. “Başlangıçta ilişki vardı” diyor Martin Buber. Hemcinsleriyle ilişki kurma arzusu, insanın içsel ve ‘verili’ bir özlemidir.
2. “Ana rahminde herkes bilir ki kâinatın bir parçasıdır o; oysa
   doğumla bunu unutur.”
3. Çocuk temasa muhtaçtır; önce dokunsal, sonra sözel temasa. ‘Ben’i bilmez çocuk, dünyayı
   bir ilişki olmaksızın anlamlandıramaz.
4. İki tür ilişki kurar insan Buber’e göre: ben-sen ve ben-o

Motivasyonun Hayat Teselli Bulmaktır

Ben-o bir kişi ve bir alet arasındaki ilişkidir, işlevseldir, özne ve nesne arasında, karşılıklılık göstermeyen ilişkidir. Oysa ben-sen ilişkisi tarafların birbirini tam olarak yaşantıladıkları karşılıklı bir ilişkidir. Burada ‘öteki’yle ilişki kuran ben yoktur, ben göze çarpmaz; yalnızca ben ve sen vardır. ‘Ben’i biçimlendiren, ilişkinin ta kendisidir.

Ben-o bir kişi ve bir alet arasındaki ilişkidir, işlevseldir, özne ve nesne arasında, karşılıklılık göstermeyen ilişkidir. Oysa ben-sen ilişkisi tarafların birbirini tam olarak yaşantıladıkları karşılıklı bir ilişkidir. Burada ‘öteki’yle ilişki kuran ben yoktur, ben göze çarpmaz; yalnızca ben ve sen vardır

Motivasyonun Hayat Teselli Bulmaktır

 ‘Ben’i
biçimlendiren, ilişkinin ta kendisidir. Her bir senle ve ilişkinin her bir anında yeni bir ben oluşur. O söz konusu
olduğunda (bu bir alet ya da alet derekesine düşürülen bir
kişidir) uzaktan bakabilir ben; onu inceleyebilir, kategorize edebilir, yargılayabilir, şeylerin düzeninde onu bir yere
oturtabilir. Oysa ben-sen ilişkisi benim varlığı tam olarak
tattığım bir ilişkidir. Bir hesapla, önyargıyla kurmam bu
ilişkiyi. Seni dinlerim, sana kalbimi açarım ve böylece varlığımı, benliğimi anlamlandırırım.

• Bir cemaate, bir dünya görüşüne, bir dine, bir aileye, bir ülkeye ait olmayı hepimiz isteriz.
• Modernite tecrübesi
  bireysel özgürlüğü, yani kişinin kendi hayatını ve kimliğini özgürce yaşayabilmesini temel düsturlarından biri olarak vazetse de ait olma duygusunun önüne geçemez.
• Aidiyetin
  bize sağladığı emniyeti ikame edebileceğimiz ne vardır ki şunun şurasında?
• Aidiyet sadece belirli bir topluluğa üye olma duygusu değildir;

Aynı lisanı konuştuğum insanların arasında rahat ve huzur içinde olmamdan daha tabii ne olabilir? Ait olduğum topluluk dünyayı benim anlayabileceğim
şekilde anlamlandırır ve benim sözlerimi, onun ötesinde, o
sözlerle neyi kastettiğimi anlar. Bu beni rahatlatır. Çünkü,
dünyayı anlamlandırma biçimim ait olduğum topluluk tarafından onaylanmaktadır. Yalnız ve biçare değilim, benim
gibi düşünenler olduğuna göre, yanılma ihtimalim de az.
Üstelik bu dünyada en çok ihtiyaç duyduğum şeyi gerçekleştiriyorum, diğer insanlarla ilişki kuruyorum, yaşadığımı, var olduğumu onaylatıyorum.